Béla Tarr'ın 1994 yapımı 'Satantango', sinema tarihinin en iddialı ve unutulmaz filmlerinden biri olarak kabul edilir. Yaklaşık yedi buçuk saatlik epik süresiyle izleyiciyi, kasvetli ve yağmurlu bir Macar ovasında, çökmekte olan bir kolektif çiftliğin içine çeker. Film, büyük bir para ödülünün beklentisiyle yaşayan, birbirine güvenmeyen, umutsuz karakterlerin arasına, öldüğü sanılan eski arkadaşları Irimiás'ın dönüşüyle başlayan kaotik bir dönüşümü konu alır. Irimiás, bir kurtarıcı mı yoksa şeytani bir manipülatör mü sorusunu akıllara getirir.

Siyah-beyaz görüntü yönetimi ve uzun, hipnotik plan sekanslarıyla Tarr, izleyiciyi karakterlerin yorgunluk, umutsuzluk ve aldatılma duygularına adeta ortak eder. Oyunculuklar, özellikle Irimiás'ı canlandıran Mihály Vig'in performansı, kasıtlı bir donukluğun altında derin bir tehdit ve karizma barındırır. Sinematografi, karakterlerin içinde debelendiği çamur ve kasveti o kadar güçlü yansıtır ki, adeta bir karakter haline gelir.

'Satantango', geleneksel bir anlatıdan ziyade, bir varoluş halidir. Yavaş tempolu yapısı sabır gerektirse de, izleyiciyi tamamen içine alan, unutulmaz bir atmosfer yaratır. Sadece bir film değil, bir deneyim sunar. Béla Tarr'ın yönetmenlik dehasını en üst seviyede gösteren bu film, sinemanın sınırlarını zorlayan, distopik ve felsefi bir başyapıttır. Sinema sanatına derin bir ilgi duyan, alternatif anlatı yapılarını merak eden her izleyici için kaçırılmaması gereken, dünya sinemasının kült eserlerinden biridir. Zamana meydan okuyan bu epik, iz bırakan gücüyle seyirciyi uzun süre etkisi altında bırakır.