Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, olay örgüsünü II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'ne taşır. Dört güç sahibi adamın (bir Dük, bir Başpiskopos, bir Yargıç ve bir Başkan) genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak onlara 120 gün boyunca uyguladığı sistematik aşağılama, cinsel şiddet ve işkenceyi anlatır.

Pasolini, bu şok edici görüntülerin ardında, faşizmin doğasını, iktidarın yozlaştırıcı mekanizmalarını ve tüketim toplumunun insanı nesneleştiren yapısını keskin bir şekilde eleştirir. Film, seyirciyi rahatsız etmek ve düşündürmek üzere kurgulanmıştır; estetize edilmiş şiddet sunmak yerine, onun soğuk, mekanik ve bürokratik yüzünü gösterir. Oyunculuklar, kurbanların çaresizliğini ve zalimlerin duygusuz otoritesini son derece inandırıcı bir şekilde yansıtır.

Yönetmenin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamlanan Salò, bir vasiyetname niteliğindedir. Görsel şiirsellikle sert gerçekçiliği birleştiren yönetmenlik, izleyiciyi pasif bir konumdan çıkarıp sorgulamaya iter. Sadece bir şiddet filmi değil, iktidar, itaat, ahlak ve insanlık durumu üzerine derin bir felsefi ve politik incelemedir. Sanatın sınırlarını zorlayan bu zorlu ama önemli film, çağdaş topluma dair hâlâ geçerli olan güçlü uyarılar içermektedir. Yalnızca içerik uyarılarını dikkate alan ve sinemanın gücünü anlamak isteyen seyirciler için önerilir.